قانون نظارت آمریکا پس از رد نامزد ترامپ منقضی می‌شود | تحول بزرگ در حریم خصوصی

---

قانون نظارت آمریکا که به «Section 702» معروف است، امروز به‌طور قطعی به پایان می‌رسد. این قانون اجازه می‌داد سازمان‌های اطلاعاتی بدون حکم قضایی به داده‌های آنلاین مردم دنیا دسترسی داشته باشند. تصمیم اخیر کنگره، که پس از رد نامزد ترامپ برای رهبری این نهادها اتخاذ شد، اولین بار است که این ابزار نظارتی از بین می‌رود.

Section 702 چه بود و چرا مهم است؟

در سال ۲۰۰۷، قانون USA PATRIOT به‌صورت موقت بخش 702 را اضافه کرد تا نیروی اطلاعاتی بتواند به‌صورت «warrantless» ایمیل‌ها، چت‌ها و داده‌های متا‑دیتا را از سرویس‌های خارجی جمع‌آوری کند. این دسترسی برای «امنیت ملی» توجیه می‌شد، اما به‌سرعت به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شد؛ زیرا حتی پیام‌های خصوصی کاربران در اپلیکیشن‌های مثل WhatsApp یا Telegram می‌توانستند در این چارچوب قرار بگیرند.

چرا کنگره این قانون را رد کرد؟

در ماه مه ۲۰۲۴، رئیس‌جمهور ترامپ نامزد خود، یک شخصیت قضائی با پیشینه‌ٔ سخت‌گیرانه در زمینهٔ نظارت، برای ریاست نهادهای جاسوسی پیشنهاد داد. اعضای کنگره، به‌ویژه فریق دموکرات، نگرانی‌های جدی دربارهٔ «اختلال در حریم خصوصی» و «عدم شفافیت» این نامزد داشتند. پس از چندین جلسهٔ پرتنش، رای‌گیری نهایی به نفع رد نامزد شد و در نتیجه قانون 702 نیز به‌طور خودکار منقضی شد.

جزئیات فنی و اقتصادی

- **تاریخ انقضا:** جمعهٔ ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴.

- **داده‌های تحت پوشش:** حدود ۲۲۰ میلیون حساب کاربری خارجی، از جمله کاربران ایرانی در سرویس‌های Google، Instagram و TikTok.

- **پیشنهاد جایگزین:** قانون جدید «Section 701» که محدودیت‌های شدیدی بر جمع‌آوری متا‑دیتا دارد و نیاز به حکم قضایی واضح را می‌طلبد.

- **تاثیر بر شرکت‌های تکنولوژی:** گوگل و اپل که در گذشته با درخواست‌های اطلاعاتی از این قانون مواجه بودند، می‌توانند انتظار داشته باشند که فشار قانونی کمتر شود و هزینه‌های مرتبط با پاسخ به درخواست‌های اطلاعاتی کاهش یابد.

چه معنایی برای کاربران ایرانی دارد؟

برای کاربران ایرانی این تغییر می‌تواند دو جنبه داشته باشد:

1. **حریم خصوصی بهتر**

اگرچه قانون 702 یک سازوکار آمریکایی بود، اما داده‌های کاربران ایرانی هم در ردهٔ هدف قرار می‌گرفت. حالا سرویس‌های پیام‌رسانی مثل WhatsApp یا Telegram کمتر در معرض جمع‌آوری «پشت صحنه» قرار می‌گیرند.

2. **دسترس‌پذیری اطلاعات برای شرکت‌های داخلی**

شرکت‌های ایرانی که در زمینهٔ تحلیل داده یا امنیت سایبری فعالیت می‌کنند، ممکن است به‌دلیل کاهش دسترسی رقبای خارجی به داده‌های ایرانی، فرصت‌های جدیدی برای رشد پیدا کنند. البته این مساله بستگی به قوانین داخلی ایران دارد.

نتیجه‌گیری

منقضی شدن Section 702 نشان می‌دهد که حتی در حوزهٔ نظارت ملی، فشارهای داخلی می‌تواند به تغییرات اساسی منجر شود. آیا این پایان دورهٔ «نظارت بی‌قید و شرط» است یا فقط یک مرحلهٔ گذرا برای تنظیمات جدید قانونی؟ زمان خواهد گفت، اما واضح است که کاربران ایرانی می‌توانند امید به حریم خصوصی بهتر داشته باشند. شما چه فکر می‌کنید؟ آیا انتظار دارید قوانین جدیدی همانند Section 701 به‌سرعت اجرایی شوند؟