بیت‌ریت موزیک یعنی چه و چه عددی واقعاً کافی است؟

هنگام دانلود موزیک معمولاً عددهایی مثل ۱۲۸، ۱۹۲، ۲۵۶ یا ۳۲۰ می‌بینید. این عدد بیت‌ریت است و تعیین می‌کند در هر ثانیه چقدر داده برای توصیف صدا استفاده شده است.

بیت‌ریت چه چیزی را تعیین می‌کند

هرچه بیت‌ریت بالاتر باشد، جزئیات بیشتری از صدای اصلی حفظ می‌شود و حجم فایل هم بزرگ‌تر است. در بیت‌ریت‌های پایین، فشرده‌سازی مجبور می‌شود بخش‌هایی از صدا را حذف کند؛ معمولاً اول فرکانس‌های بالا از بین می‌روند و صدا «تخت» و بی‌جان می‌شود.

چه عددی کافی است

برای گوش دادن با هندزفری معمولی در محیط پر سر و صدا مثل خیابان یا مترو، ۱۲۸ کیلوبیت قابل قبول است. برای گوش دادن روزمره با هندزفری متوسط، ۱۹۲ تا ۲۵۶ نقطه‌ی تعادل است. برای هدفون خوب در محیط ساکت، ۳۲۰ منطقی است. بالاتر از آن در قالب‌های فشرده، تفاوت برای اکثر شنوندگان قابل تشخیص نیست.

نکته‌ای که اغلب نادیده گرفته می‌شود

بیت‌ریت بالا کیفیت از دست رفته را برنمی‌گرداند. اگر فایلی یک‌بار با ۱۲۸ فشرده شده باشد و بعد آن را به ۳۲۰ تبدیل کنید، فقط حجمش بیشتر می‌شود؛ جزئیات حذف‌شده بازنمی‌گردند. پس همیشه از منبع، بالاترین کیفیت موجود را بگیرید و بعداً تبدیل نکنید.

از کجا بفهمیم فایل چقدر است

در اندروید و کامپیوتر، در بخش مشخصات فایل بیت‌ریت نمایش داده می‌شود. یک راه سرانگشتی هم هست: حجم فایل تقسیم بر مدت آهنگ. یک آهنگ چهار دقیقه‌ای با بیت‌ریت ۳۲۰ حدود نه یا ده مگابایت است. اگر فایلی که ادعای ۳۲۰ دارد سه مگابایت است، در واقع بیت‌ریت پایین‌تری دارد.

بیت‌ریت ثابت و متغیر

در حالت ثابت، همان عدد برای کل آهنگ استفاده می‌شود. در حالت متغیر، بخش‌های پیچیده بیت‌ریت بیشتری می‌گیرند و بخش‌های ساده کمتر. حالت متغیر معمولاً در حجم کمتر کیفیت بهتری می‌دهد و انتخاب بهتری است، مگر آنکه پخش‌کننده‌ی خیلی قدیمی داشته باشید.

جمع‌بندی

به‌جای تمرکز روی بزرگ‌ترین عدد، منبع خوب انتخاب کنید و در همان مرحله‌ی اول بالاترین کیفیت در دسترس را بگیرید. برای گوش دادن روزمره ۲۵۶ یا ۳۲۰ بیش از کافی است و تفاوتش با عددهای بالاتر، در عمل شنیده نمی‌شود.