توماج صالحی: هر روز برای لحظه اعدام تمرین می‌کردم

روایت توماج صالحی از روزهای بازداشت و انتظار برای حکم اعدام، بار دیگر چهره تلخ وضعیت حقوق بشر در ایران را برابر دیدگان افکار عمومی جهان قرار داده است. این زندانی سیاسی که اخیراً در یک گفت‌وگوی تفصیلی با فرناز قاضی‌زاده در برنامه گفت‌وگوی ویژه شبکه بی‌بی‌سی فارسی حاضر شد، از لایه‌های پنهان فشارهای روانی و جسمی بر زندانیان سیاسی پرده برداشت. او در بخشی از این مصاحبه با صراحتی تکان‌دهنده اشاره کرد که در دوران حبس، هر روز خود را برای لحظه اعدام آماده می‌کرد تا در برابر جلادان ضعفی از خود نشان ندهد و استوار باقی بماند.

روایتی از دل سلول انفرادی

صالحی در این برنامه که یکی از مهم‌ترین گفت‌وگوهای رسانه‌ای او پس از آزادی موقت محسوب می‌شود، تجربه بازداشت و زندان را نه یک اتفاق گذرا بلکه یک فرآیند سیستماتیک برای شکستن اراده انسان توصیف کرد. او توضیح داد که چگونه فضای امنیتی حاکم بر زندان‌ها، زندانی را به مرزهای تحمل روانی می‌رساند و در این میان، شمار اعدام‌ها و فشار بر فعالان سیاسی روندی صعودی به خود گرفته است. اشاره او به تمرین روزانه برای اعدام، تنها یک بیان ادبی نبود بلکه واقعیتی بود که بسیاری از زندانیان سیاسی در سال‌های اخیر در ایران با آن دست و پنجه نرم کرده‌اند.

تشدید سرکوب پس از تنش‌های منطقه‌ای

یکی از محورهای مهم صحبت‌های توماج صالحی، ارتباط میان فضای بین‌المللی و سرکوب داخلی بود. او معتقد است که پس از تحولات و جنگ‌های اخیر در منطقه، فضای امنیتی در داخل کشور به شدت تنگ‌تر شده و نهادهای امنیتی با حساسیت بیشتری به مقابله با هرگونه صدای مخالف برخاسته‌اند. این موضوع در حالی رخ می‌دهد که در بخش اخبار جهان، نگاه‌ها به سیاست بین‌الملل و واکنش کشورهای اروپایی و آمریکا به نقض حقوق بشر در ایران بیش از پیش جلب شده است.

کارزار مجازی و ضرورت حمایت

صالحی در بخش پایانی صحبت‌هایش از کارزاری گفت که در فضای مجازی به راه انداخته تا توجه جهانیان را به سرنوشت دیگر زندانیان سیاسی جلب کند. او تاکید کرد که حمایت از زندانیان سیاسی نباید مقطعی باشد و جامعه جهانی وظیفه دارد صدای کسانی را که در سلول‌های انفرادی خاموش شده‌اند، به گوش نهادهای بین‌المللی برساند. او معتقد است که اقتصاد جهانی و مناسبات دیپلماتیک نباید باعث شود تا موضوع حقوق بشر در ایران به حاشیه رانده شود.

تحلیل وضعیت کنونی

آنچه در این گفت‌وگو بیش از همه به چشم می‌آید، گذار از مرحله سکوت اجباری به مرحله بیان شفاف تجربیات تلخ است. توماج صالحی با ثبت خاطرات و احساسات خود، نه تنها شجاعت