حضور نمادین در غمی بزرگ
در میان فضای سنگین و پرابهامی که این روزها بر ایران حاکم است، مراسم ختمی برگزار شد که از سوی مجتبی خامنهای، رهبر جدید جمهوری اسلامی، ترتیب داده شده بود. این مراسم به یاد پدر او و دیگر اعضای خانوادهای برپا شد که در جریان حملات روزهای نخست جنگ از دست رفتهاند. نکته قابل توجه اما حضور علی خمینی، نوه آیتالله روحالله خمینی بنیانگذار نظام، بود که برای ایراد سخنرانی پشت تریبون رفت. حضور او در چنین موقعیتی نمادین، بیش از آنکه یک آیین سنتی خانوادگی به نظر برسد، تلاشی برای پیوند زدن خطوط تاریخی و سیاسی متفاوت در دورهای جدید از حیات جمهوری اسلامی تعبیر میشود.
پیام انتقام و تنش با غرب
همزمان با این مراسم، متنی منتسب به مجتبی خامنهای، رهبر جدید، منتشر شد که بار معنایی سنگینی داشت. در این پیام مکتوب تأکید شده بود که «انتقام» خون پدر که در حملات مشترک اسرائیل و آمریکا کشته شده، حقی مسلم است که باید پیگیری شود. این ادبیات که بوی خون و وعده پاسخگویی میدهد، نشان میدهد که سیاست بینالملل در قبال ایران وارد فازی تازه و خطرناکتر شده است. در حالی که دیپلماسی اروپا تلاش میکند میانجیگری کند، تهران عملاً مسیر تقابل نظامی را در پیش گرفته و زبان تهدید را جایگزین زبان مذاکره کرده است.
آمار تلفات و واکنشهای داخلی
پیش از این، مرکز اطلاعرسانی وزارت بهداشت ایران با انتشار آماری اعلام کرد که در پی حملات اخیر آمریکا به شش شهر مختلف کشور، ۱۷ نفر جان خود را از دست دادهاند که یکی از آنها زن بوده است. این آمار هرچند در مقایسه با جنگهای تمامعیار عددی کوچک به نظر میرسد اما نشاندهنده نفوذ مستقیم درگیری به داخل مرزهای ایران و آسیبپذیری زیرساختهای غیرنظامی است. افزایش فشار بر جبهه داخلی میتواند بر اقتصاد جهانی نیز اثر بگذارد، چرا که هرگونه بیثباتی در ایران مستقیماً بر قیمت انرژی و مسیرهای تجاری منطقه سایه میاندازد.
دیپلماسی در سایه جنگ
در حالی که فضای داخلی ایران با مراسمهای ختم و پیامهای تهدیدآمیز رهبر جدید معطوف به تقابل است، عباس عراقچی، وزیر خارجه ایران، راهی مسقط پایتخت عمان شده